Komen meer mensen bij de dokter

Met de verhalen die te beluisteren zijn in de podcast willen we de problemen aan het licht brengen waar mensen tegenaan lopen bij het bezoeken van de eerstelijnszorg (zorg waar je zonder verwijzing terecht kunt: o.a. huisarts, praktijkondersteuner en psycholoog). Dit gebeurt in veel gevallen omdat zij afwijken van de norm. Deze verhalen staan niet op zichzelf, maar zijn onderdeel van een systeem. We spraken daarom met meer mensen, elk met hun eigen verhaal. 

Lees hier de verhalen

“Toen ik tien jaar geleden aan de toekomst dacht, zag ik geen toekomst voor me als vrouw. Ik wilde niet gezien worden als vrouw en had een doorverwijzing van m’n huisarts nodig om aan m’n transitie te kunnen beginnen. Dit zorgde alleen voor een heleboel weerstand: m’n huisarts ‘gelooft niet in trans personen’. Gelukkig heb ik uiteindelijk wel een doorverwijzing gekregen en kon ik de transitie starten, maar ik voel nog altijd schroom en schaamte wanneer ik contact met m’n arts opneem. Dat is overigens niet meer dezelfde arts als voor m’n transitie: met hem heb ik direct gebroken.”

Meer weten over trans personen en de eerstelijnszorg? Luister naar het verhaal van Emma.

"We leven als homogemeenschap met een collectief trauma: al tijdens het opgroeien merken we dat we 'anders' zijn. Dit gaat gepaard met een heleboel schaamte. Psychische problemen binnen de gemeenschap zijn daardoor sterker vertegenwoordigd. Mijn coming-out op jonge leeftijd en een hiv-diagnose zijn zeker factoren die gevoeligheid voor depressiviteit hebben aangewakkerd. Toen de diagnose klinische depressie eenmaal gesteld was, ben ik gelukkig wel goed behandeld door zowel zowel mijn hiv-behandelaar als m’n psychiater. De medicatie doet zijn werk en de toekomst is rooskleurig: ik heb het naar m’n zin op m’n werk, heb een hele lieve partner en wanneer ik m’n huisarts nodig heb kan ik hem direct benaderen."

Meer weten over homoseksualiteit en depressie? Luister naar het verhaal van Dirk.

“Al op de basisschool merkte ik dat ik anders was dan m’n klasgenoten. Ik was impulsief en zei dingen zonder erover na te denken. Hierdoor kwetste ik mensen en zagen vriendinnetjes me als dominant en te aanwezig. Dit heeft er later toe geleid dat ik bang werd voor sociale situaties en vaak in m’n eentje ging drinken voor ik me onder de mensen durfde te begeven. Ik las op het internet over ADHD en herkende me in alle verhalen: via de huisarts kwam ik bij de psycholoog terecht, die ADD vaststelde. Ik gebruik nu medicatie en het gaat beter, al verwachten mensen vaak dat het helemaal over is nadat je gediagnosticeerd bent en medicatie gebruikt. Maar de ADD verdwijnt niet: ik kan niet opeens een ander persoon zijn.” 
  
*Laura is een gefingeerde naam. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Meer weten over vrouwen en AD(H)D? Luister vanaf 15 mei naar het verhaal van Nina.

“Al sinds m’n 16e heb ik te maken met hele heftige menstruatiepijn. Ik kon destijds gemiddeld twee dagen per maand bijna niet lopen of überhaupt uit bed komen. De huisarts kwam direct met oplossingen: ik moest aan de pil en toen dat niet werkte kreeg ik een spiraaltje. Deze werkte ook niet: ik bleef pijn houden. Het heeft heel lang gevoeld alsof deze pijn er gewoon bij hoorde. Toen ik de diagnose endometriose kreeg viel alles op z’n plek: ik begreep ineens waarom ik soms zo weinig energie heb en waar de heftige pijn vandaan komt. Het gaat nu goed: ik let goed op wat ik eet en werk als freelancer. Daardoor kan ik weer 30 uur per week werken: dat had ik daarvoor nooit verwacht!” 

Meer weten over endometriose? Luister vanaf 29 mei naar het verhaal van Miranda.